ŞEHİR IŞIKLARI

Paltoların önü açık-koşar adım; okuldan çıkmış çocuklar.

Kollar, yukarı doğru-iki yanda… Atılan neşeli çığlıklar…

Kozalarından kurtulmuş; o, kelebekler gibi; rengârenk saflar…

Gözlerine baktın mı? Hayret-merak dolu, iri-mahzun bakışlar.

Üç kâğıt bilmez, dünyayı da kendileri gibi temiz sanırlar.

Sınırsız-renkli hayallerle; bazen, masum-beyaz yalan atarlar.

Çoğu arkadaş olarak; ya bir köpek, ya da bir kedi bulmuşlar.

Kalleşlik-sömürü nedir, bilmez; çakıyla kan kardeşi olmuşlar.

Allah’ın rahmeti, yeryüzünün gözükmeyen direği; yavrular…

Masal kahramanları için akla-hayale gelmeyen yorumlar,

Ederi önemli değil; hep uçsun, uzun kuyruklu uçurtmalar

Ve hep dönsün, kendi etrafında; hiç durmadan rengârenk topaçlar…

Balkonunda, güzelim çiçekleri yetiştiren; kimi yaşlılar:

Paylamayın, bırakın oynasın; neşeli-yüksek sesli yavrular…

Eğer, onları gönülden dinlerseniz; şifa olur, bu avazlar…

Evde-bahçede, sevimli hayvanları besleyen; bazı insanlar:

Nedir bu? Sokak çocuklarını; itmeler, kinle-tekme vurmalar!

Sakın ha! Şaşmayan etki-tepki kanunu; sosyal hayatta da var…

Okuldan çıkmış çocuklar... Şehrin ışıklarına hiç kanmasınlar.

Gizemli ışıklara, kelebekler gibi pervane olmasınlar!

Okuldan çıkmış çocuklar; yitip yanmasınlar…Hiç kaybolmasınlar…

                                                                              Hasan Er