Gidişti-dayanamadı;
Dünya, tenini kaşıdı!
Can içine, can karıştı;
Deprem oldu, onun adı...
Şeküre’nin iri-siyah üzüm gözleri;
Gülerek soruyor, merak ettiklerini.
Kırmızı gül desen-beyaz elbisesini,
Savurup-gösteriyor, çocuk neşesini.
“Şeküre! Doyarak yaşa, çocukluğunu…”
Dünyanın tadı, artık kekremsi oldu;
Macun şekerlerim, bir-bir unutuldu…
Pamuk şekerimin yumuşak dostluğu;
Anılarla eridi, bir-bir kayboldu…
Evrenin her noktasında, her anında bir terazi;
Bizlere düşen, yaşamda tutturmak dengelemeyi.
Saçlarımı tarayan rüzgâr oldu, nefesin;
Sarı çiçekte parladı, masum bakışların…
Buharlaşıp, bulutlara karıştı gözyaşın
Ve yağmur olup, tenimi yıkadı ansızın…
Çeşme akıttı, damla yaşlarını;
Yeşertti, yemyeşil yosunlarını.
Mini dünyanın minik ormanları;
Damla şelaleden aldı, aşını…
Tel-tel emekle yudum-yudum sevgiyle
Söz vermiştik, birbirimizi örtmeye...
Bin dokuz yüz altmışların ilk yarısı...
Paşabahçe'nin tek yazlık sineması;
Bitişiğinde, Tevfik Paşa Yalısı.
Arada duvar ve defne yaprakları;
Zaten duvar üstü de cam kırıkları...
Çay içmek istiyorum, Emirgân’da;
Yaşlı çınar ağacının altında…
Semaver arıyorum, masalarda;
Bir martı uçtu, acele çığlıkla…
Anılarım, acımasız-iğneler oldu;
Aşklarıma tek-tek, nakış-yamalar vurdu…
İbrişimler buldum, işledim onurumu;
Düşler izledim, yitirmedim umudumu…
